Als Porsche rijder weet je vaak nog het gevoel dat je had toen je voor de eerste keer in een Porsche reed.  Die keer dat je voor het eerst ging zitten, laag en met die toelopende koplampen voor je. In de spiegel zag je de imposante billen, breed uitlopend, vol kracht.

Maar op een gegeven moment – uno momento dado volgens Johan Cruyff – wen je daar aan. Ik wil niet zeggen dat het dan gewoon wordt, maar de sensatie die je voelde bij de eerste keer is wat weg. En dan is het leuk als je iemand in de auto krijgt die voor de eerste keer de sensatie gaat proeven. Laatst was dat bij mij het geval. Samen met de hoofdredacteur van het beste nieuws-radiostation van Nederland had ik een afspraak in het oosten van het land, bij een reisorganisatie die je ook overal ziet. Drie letters en het begint met een O… Laten we met je Porsche gaan, zei mijn collega de hoofdredacteur en ik zag de twinkeling in zijn ogen.

Nou is die hoofdredacteur een bijzonder mens. Z’n leven lang zit hij al bij de radio. Voor de NOS is hij over de wereld gereisd, heeft verslag gedaan vanuit de heetste oorlogsgebieden en hij heeft  bij menig internationaal conflict aan de frontlinie gestaan. Je kan zeggen dat hij al het een en ander heeft meegemaakt en het spreekwoord “mij maken ze de pis niet lauw” is ook zeker op hem van toepassing. Tot het moment dat hij naast mij plaats nam in de 911. Na het starten werd hij stil en sloot zijn ogen. Om het geluid van de motor nog beter te kunnen horen zei hij. Iets terug zeggen mocht ik niet. Dat was op dat moment ongepast…

Ik reed de motor rustig warm. Niet meer dan 3.000 toeren en zo reden wij bij Amsterdam de A1 op. Het was vrij druk maar na de afslagen Muiderberg, Hilversum en Utrecht werd het rustiger op de weg. En toen liet ik hem gaan. Een rauw gebrul klonk op terwijl de auto snel opliep naar de 180 en vervolgens 200 kilometer per uur. Toen ik opzij keek zag ik niet de man die voor Nederland verslag had gedaan vanaf de heetste spots op aarde, die niet al enkele keren met gevaar voor eigen leven toch net even verder was doorgedrongen in de frontlinie, voor wie de klank van een vuurgevecht  bijna dagelijkse kost was. Nee, ik zag een man met ogen vol twinkeling en ontzag, iemand die met volle teugen genoot van wat het leven zo aangenaam maakt. Een echte 911 die geplakt aan het asfalt zorgt voor veel rijplezier.

Het gesprek bij die grote reisorganisatie liep gesmeerd. Het aanbod voor een tweede kopje koffie sloegen wij echter beleefd af en na een uur stonden we weer buiten. Vond je het nou niet zonde van de tijd om voor zo’n kort gesprek helemaal naar het oosten te rijden, vroeg ik hem? Met een brede lach op zijn gezicht keek hij mij aan. Wat mij betreft gaan we morgen weer, zei hij en nam vervolgens zijn plaats in om maar niets te hoeven missen van het starten van de 300 pk…