Column: Vet Cool Man

lydia-nieuwNa een aantal keren deelgenomen te hebben aan de “Bezorg een Lachdag” wilde ik dit jaar eens mee doen met de “Vet Cool Man” rit. Na mijn aanmelding kreeg ik een bevestiging dat ik inschrijfnummer 16 heb. Op  zondag 27 juni was het dan zo ver: tweehondertwintig Porsches die grommend op weg gingen naar vijf ziekenhuizen.

Ik was ingedeeld bij het AMC Amsterdam, tijdstip 8.00 uur. Ik was wat aan de vroege kant, maar desondanks niet de eerste. Iedereen had er duidelijk zin in: de Porsches stonden allen te glimmen in de zon. Na de inschrijving was er voldoende tijd om elkaar te begroeten en de auto’s te bewonderen. De directrice vertelde ons dat de kinderen die wij mee kregen uit Suriname en Afrika komen en dat zij allen een bloedziekte hebben. Een kwartier later  volgde de indeling van de kinderen. Ik kreeg twee broertjes toegewezen. De oudste was heel stil, de jongste daarentegen was des te drukker. Eénmaal bij mijn auto begon de jongste te krijsen: hij wilde absoluut niet met mij mee. Hij wilde niet in een ‘groene’. De directrice kwam er zelfs bij, maar hij bleef stampvoetend volhouden. In haar wanhoop zei zijn moeder: “Óf je gaat mee met Lydia, óf je gaat met mij mee in de bus.” En wat dacht je wat hij antwoordde… juist, dan maar liever met de bus! Uiteindelijk stapte hij toch in en toen ik van de parkeerplaats reed, gaf ik wat extra gas zodat de auto een beetje uitbrak. Nou, toen was het ijs gebroken, hij gilde het uit van plezier!

Via een erg leuke route reden we naar Lelystad. Onderweg zeiden de jongens niet zo veel, ze genoten van de rit. Ze vertelden alleen even over hun ziekte en daar werd ik dan weer heel erg stil van …  Onze groep kwam als eerste aan op Lelystad. Ik moest de auto op de kombaan parkeren om foto’s te maken. De jongste ging er helemaal voor staan, fantastisch! De entourage maakte direct al indruk op me. Er was een grote overkapping opgehangen boven stoelen en tafels, er waren meerdere kleine speelplaatsen voor de kinderen en aan eten en drinken was een overvloed! Even later kwam de moeder van de broertjes haar jongens ophalen om wat te eten en te drinken.

Vervolgens kwamen de volgende groepen met Porsches binnen. Het blijft geweldig om al die verschillende modellen en kleuren te zien. En dan al die blije kindergezichten! Onze groep mocht als eerste de kombaan in.  Na vier rondjes gingen we er weer uit, dat was wat kort maar de kinderen hebben genoten! Al met al toch zo’n 160 km per uur gereden en dat was hard genoeg met de kinderen er in! Wat hadden ze een plezier!

Leuke bijkomstigheid was, dat ik een aantal bekenden uit het Porsche-wereldje tegen kwam die ik al jaren niet meer gezien had. En erg leuk om  bij te kletsen met een heleboel mensen.  En voor je het weet is het dan al weer tijd om te vertrekken. Via de kortste route zijn we terug gereden naar het AMC. De jongste sliep al vóór ik de snelweg op was! Bij het ziekenhuis renden de jongens opgetogen hun moeder tegemoet. De kinderen hadden ook nog allemaal leuke presentjes gekregen. Super dat de kinderen zo’n leuke dag hebben gehad! Respect voor de organisatie. Dank aan de vrijwilligers en sponsors. En aan alle Porscherijders die aan deze dag hebben deelgenomen. Volgend jaar schrijf ik me zeker weer in!

Voor ik naar huis rijd bel ik mijn meisjes op om te zeggen dat ik over een uur thuis zal zijn en dat ik op tijd ben om gezellig met z’n drieën gaan eten. De weg naar huis heb ik in stilte doorgebracht. Onder de indruk van de broertjes en hun ziekte. Hoe sukkelig is het dat we ons soms zo druk maken om onbenullige zaken als wie wat heeft, waarin rijdt en waarom.

Als ik thuis ben neem ik mijn meisjes in mijn armen en geef ze een hele grote knuffel.  Mijn dierbaarste en allerliefste ‘bezit’…



  1. 6 reacties op “Column: Vet Cool Man”

  2. Door Jurgen op aug 1, 2009 | Reply

    Mooi stuk, wat goed verwoord hoe belangrijk zulke zaken zijn en hoe relativerend ze werken!

  3. Door esgigt op aug 2, 2009 | Reply

    Lydia, goed verwoord! Zo was het die dag. perfecte sfeer en na afloop stof tot nadenken. Inderdaad is het grootste “bezit” een goede gezondheid voor jezelf en je naasten… daar kan geen auto tegenop!

    Tot de volgende VCM!

  4. Door Paul Broere op aug 4, 2009 | Reply

    Lydia is back!

    Ik ben gisteren aanwezig geweest op de Maarten Memorial… een rit die geld inzameld voor de Daniël de Houd klinkiek, voor kankeronderzoek.

    Met de meest exclusieve auto’s, inclusief een aantal Porsches, vanaf Ahoy via Amsterdam naar Zandvoort gereden om daar een heel aantal patiënten een geweldige dag te bezorgen…

    helaas was ik aanwezig als toeschouwer en particulier sponsor… de P is nog steeds niet gemaakt.

    ik weet nu al dat ik er volgend jaar zeker weer bij ben! en indien mogelijk als deelnemer om op die manier mensen te kunnen laten genieten van een mooie dag en daaraan mijn bijdrage te leveren…

    helaas was mijn bod op het bijzonder mooie (en grote) zwart-wit Porsce doek niet hoog genoeg om zo’n stomme omhooggevallen ferrari-man te overbieden 🙁

  5. Door Eri(c)k op aug 7, 2009 | Reply

    Leuk stukje!!!

    Moet je vaker doen, zo’n stukje schrijven… 😉

    Gr,

    Erik

  6. Door Lydia op aug 7, 2009 | Reply

    Haha, tja Erik … Ik had nog vakantie en dus wat tijd om handen en dan kan ik het schrijven toch niet laten.

    Het is ook een belangrijk onderwerp. In de hecktiek van het dagelijkse leven verliezen we wel eens uit het oog wat nu werkelijk belangrijk is! Zo’n dag is perfect om een kind een leuke dag te bezorgen, maar ook voor zelfreflectie!

    Paul, wat vervelend dat je Porsche nog immer niet gerepareerd is. En bedenk: je hebt het met het bieden verloren van een Ferrari-man, maar qua stijl en smaak win je glansrijk! :mrgreen:

  7. Door Berrie op okt 3, 2009 | Reply

    Hoi Lydia,

    Beter laat dan nooit, lees het nu pas.
    Wat moet ik eraan toevoegen, geen woord gelogen. Denk dat we allemaal met hetzelfde gevoel de terugweg afgelegd hebben. Zelfs ik als hyperactieve ADHD patient was muisstil op de terugweg. 😉

    Berrie

Je moet ingelogd zijn Ingelogd om een reactie te plaatsen.